Zanim w Sieradzu popłynęła woda rurami, trzeba ją było najpierw przynieść.

Codziennie. Na własnych plecach. Z Warty.

Miasto miało co prawda specjalne zaułki prowadzące prosto nad rzekę – takie miejskie „stacje poboru wody”. Ale wygoda to to nie była. Wiadro, rzeka, dom. Wiadro, rzeka, dom. Dzień w dzień.

📜 Aż ktoś w XVI wieku powiedział: dość.

I wybudowano coś, co jak na tamte czasy było prawdziwą rewolucją. Pod ziemią popłynęły rury – wydrążone pnie sosnowe, łączone żelaznymi pierścieniami, uszczelniane mchem. Prosto, sprytnie i – co ważne – skutecznie.

Nad całym systemem czuwał rurmistrz. Tak, było takie stanowisko. Człowiek, którego jedynym zadaniem było pilnować żeby woda płynęła. Mieszkańcy dokładali się do jego pensji płacąc podatek zwany rurnym. Każdy korzystający, płacił. Proste i uczciwe.

Nie każde miasto mogło sobie wtedy na to pozwolić. Sieradz mógł.

💧 Potem przyszedł szwedzki potop i wszystko się posypało.

Lata 1655 – 1660. Wojska szwedzkie przetoczyły się przez Polskę jak walec. Sieradz spalony, wyludniony, zrujnowany. Kasa miejska świeciła pustkami, połowa mieszkańców zniknęła. Wodociągi niszczyły się powoli, naprawy odkładano na później, a „później” nigdy nie nadchodziło. Rurmistrz zniknął razem z systemem.

Jakby ktoś zakręcił kurek historii.

W 1793 roku miasto miało jedną studnię publiczną. Jedną. Na cały Rynek. Wiadro wróciło.

🔍 A stare sosnowe rury? Leżały cicho pod stopami przechodniów przez kolejne 170 lat – aż w 1961 roku łopata robotnika przypadkowo w nie trafiła.

Trzysta lat pod ziemią. Nieruszone. Jakby czekały.

Sieradz od zawsze wiedział, że dobre rzeczy warto przechowywać z głową. My robimy to po swojemu – MagazynSieradz.pl 🏗️